Twintig jaar bloggen, en nu weet ik waarom

Over het collectieve circuit en de drang om te delen

Toen ik begon te zien waar mijn kanalen zich bevinden, viel er iets op.
Mijn energie beweegt vooral door het collectieve circuit.

Mensen met collectieve kanalen zijn hier niet om een individueel pad te perfectioneren of puur relationeel te leven. Ze zijn hier om bij te dragen aan iets groters. Aan de ontwikkeling van ideeën, structuren, verhalen en inzichten die verder reiken dan één persoon of één moment.

Collectieve energie vraagt niet: wat heb ík nodig?
Ze vraagt: wat helpt het geheel vooruit?

Dat betekent niet dat het onpersoonlijk is. Integendeel. De persoonlijke ervaring is juist de grondstof. Maar ze is nooit het eindpunt.

Het collectieve circuit bestaat uit twee stromen die voortdurend door mij heen bewegen.

Het Begrijpende (Logische) circuit wil patronen zien. Het denkt vooruit. Het zoekt naar structuren die werken : systemen, kaders, oplossingen die herhaalbaar en betrouwbaar zijn. Hier leeft de drang om orde te scheppen, om dingen kloppend te maken zodat anderen erop kunnen bouwen.

Het Aanvoelende (Abstracte) circuit werkt anders. Dit leert achteraf. Via ervaring, emotie en reflectie. Het verzamelt verhalen, mislukkingen, omwegen en betekenis. Niet om ze te romantiseren, maar om eruit te destilleren wat waardevol is. Dit wat bij mij vooral aanwezig is.

Samen maken ze iets essentieels:
wijsheid die gedeeld kan worden.

Ik heb een natuurlijke behoefte om te praten, of eerder, schrijven. Niet zomaar praten, maar delen. Over wat ik zie, voel, observeer. Over dilemma’s, verwachtingen, ideeën, nieuwe invalshoeken. Niet om gelijk te krijgen, maar om iets in beweging te zetten.

-Niet voor niets dat ik al bij na 20 jaar een fervente blogger ben.-

Wanneer ik iets voor mezelf houd dat eigenlijk gedeeld wil worden, stokt mijn energie. Alsof ik informatie vasthoud die niet van mij is.

Collectieve energie wil circuleren.
Ze wil gezien, gespiegeld en doorgegeven worden.

Een ander kenmerk van deze energie is objectiviteit. Ik kan ergens middenin zitten en het tóch van een afstand bekijken. Niet omdat het me niet raakt, maar omdat ik automatisch uitzoom.

Dat maakt mijn blik helder. Minder verstrikt. Minder persoonlijk gekleurd. En precies daardoor voelen mijn inzichten vaak herkenbaar voor anderen. Alsof ik woorden geef aan iets wat zij al voelden, maar nog niet konden benoemen.

Ik bén niet het verhaal.
Ik draag het verhaal.

Als collectieve energie dominant in je aanwezig is, ben je in essentie een spiegel. Je verzamelt ervaringen -je eigen en die van anderen- filtert ze, en geeft ze terug in een vorm die bijdraagt aan groei.

Niet iedereen hoeft dit te horen.
Maar voor wie het hoort, klopt het.

Mijn kanalen herinneren me eraan dat mijn leven geen losstaand project is. Wat ik meemaak, doorleef, faal, begrijp en verwoord, is nooit alleen voor mij bedoeld.

Het is materiaal.
Voor inzicht.
Voor richting.
Voor evolutie.

En misschien is dat wel mijn grootste rol: niet om het antwoord te zijn, maar om het gesprek vooruit te helpen.